. Fairy’s Dead روی سنگ قبرم بنویسید

صورتی و سبز و سیاه در هم آمیخته .چشمانِ بازِ بازِ من، جرعه جرعه درخششِ هوس آلودِ کُلتِ سیاه را می بلعد. هوای اتاق ابر و باران است و تپشِ قلبِ من ، منطق را دریده. پژواکِ خاکستریِ مرگ ، پرده ی اتاق را می رقصاند.

" به آرامی آغاز به مردن می کنی اگر ... " را دوباره نوشتند :  "مبسوط" نیست این نسخه ؛ کوتاه و نفس گیر : اعدام خواهید شد.

چند روز سکوت...

 آشوب و بی قراری ؛ پاره ای از دامانِ شب را اندوهِ دلِ من بافت. توحش بی رنگ هوای راکد و چشمان از حدقه درآمده ی من. کودکانه. نشستن و در خود پیچیدن...

- پرخاش؟

- نه حتی فکرش .

خاموش و سرد و ترد  ، موسیقیِ نیم جانِ گرامافونِ قدیمی ...

پرده ی اول : نیم شب های سنگین، رختخواب خیس ازعرق ، نفس های به شماره افتاده .

پرده ی دوم : با من حرف نزن .

پرده ی سوم : چند صورتک از زندان گریخته، پرسه زنان شهر سیه چرده .

پرده ی چهارم : فوبیا های عجیب و غریب ... .

پرده ی پنجم : مانیتور 19 اینچ .

نِی . نمی توان . نباید ... دهانِ یک سره باز به گلایه .

- پرخاش؟

-  شاید.

کومه های کاغذی ،پرسه گاه این روزها. رقص جوهر در دامن لوح سفید : باز هم بخوان.

[ پاییز بود و برگ ریزان .چشمان چوبین نهال خشک ، یگانه پروانه ی باغ سوخته . من؟ پاهای من راه به مرداب بردند .]

چند کلاویه خوشبختی . ..  ... ....     .   .    . اعدام خواهید شد.

به سبزی برگ اعتنا ندارم و از اینکه سرنوشتم مثل آسمان های نیویورک باشد، سرد می شوم. از من و یک فضای خالی می ترسم.

کودک بودن و مثل یک بادبادک در مسیر باد رفتن،بی دغدغه ی سردی و بلندی آسمان های بارانی پاریس : همه ی آواز یک تیر .

آخرین مهر شناسنامه ام : Fairy’s Dead .

غزلی طوفانی

کمی سر به فلک کشیده تر از سرو های چمان تو ، دین من است.

پر هیاهوتر و غیغ کشان تر از تسبیح و ذکر تو، چشم اشک آلود من است.

بی هراس تر از اسطوره های تو، کلمات من است.

وان چه تو را می ترساند، حقیقت من است.

دلاورانه است پاره کردن پوست یک انسان، دلاورانه تر از آن پاره کردن پوست من است.

شگفتی بلاهت باری است حقیقت انگاشتن همه ی دروغ های تو وزان شگفت تر ابله انگاشتن من اشت.

سراغ تو را از سجاده و مهر گرفتن انتظار توست. ( نابینا پنداشتن من حقیقت دین توست.)

مرا از عدم و نیستی ترساندن راه تونیست، ترس از رنگین دامن شدن ناخالصی های اخلاصت کابوس شب های توست.

بیش از این می خواهی فریاد بزنی : این راه راه تو نیست؟ چارپا پنداشتن جنس مخالفت همه ی استدلال توست.

مکعب و مخروط و استوانه هفت خان تو نیست . نقطه ها را دریاب.

بی پرده می نویسم مثلا و از تو می ترسم. تویی که تاب و تحمل یک بوسه را نداری. صدایم بیشتر از پیش خفه شد. کلماتم نه.

از تو و بی ریشگی ات گه گاه می شود نوشت. " چه حاجت ؟" انگاه که بی شرمی روزمرگی خاطرات توست.

از انسان و حیوان و ابر و باد و هرز واژه های دیگر نقاب نمی توانی بسازی که تمام فکر تو یک شکاف بی انتهاست.

دین و سنت ، عشق و عادت ، خشم و شهوت ... رو کن. تا کی می توانی بنویسی و تکرار کنی و منکر تلقی کنی. دین تو، پایه ی منکرات تو ست.

از سیاهی، از مشروب، از تازگی، از وحشیگری باز هم بترس. اینها " اساس" ِ همه ی "اعمال" توست.