شهر مثلا بیدار است. بیدار که نه؛ به تهدید زمین لرزه نیم هشیار، شاید توصیف بهتری از چشم های وحشت زده ی مردمانش باشد.
برگی در هوا چرخید ، بادی در خلا پیچید، گلی شاید عریان شد از خار یا غوکی از شکار مگسی انصراف داد. "صدای گریه ی زنی از دور دست ها می آید."
بی هیچ لغزشی در سنگ های بی وزن دامنه ی کوه یئس، صدایم شکست. در پشت خورشید خزیدم.منگ و خاموش، مثل مگسی که روی گوشت متعفنی به آسودگی لمیده؛
یک دنیا حرف بودم، یک کهکشان شوق، یک بغل نور.همه را در چادر رنگی کهنه ی مادربزرگ پیچیدم؛ بقچه کردم و زیر سر گذاشتم.گفتم : "بخواب .دیگر هیچ مگو.خسته ای. " و کودک ِپر از شوقِ درونم با نگاهی که از بال پروانه ها رنگین تر بود و از برق شمشیر با شکوه تر، دستانش را در هم قفل کرد و معصومانه، به تایید سر تکان داد.او هم خواست بخوابد.خواست کمی کش و قوس به فکرش بدهد؛ تا تحلیل کند حرف های گنجشک ها را،پچ پچ ِ پروانه ها را، زردی ِ خشکیده برگِ سپیدار را. او فقط خواست بخوابد.
کودک خوابید اما هنوز کسی نمی داند کی موسم بیداری اش می رسد ؛ تا کی پروانه ها در سرش می رقصند .
پروانه ها مرده اند شاید؛ کودک به دنبال آن ها در تاریکی زمان رفته ؟ شاید.
صورتی و سبز و سیاه در هم آمیخته .چشمانِ بازِ بازِ من، جرعه جرعه درخششِ هوس آلودِ کُلتِ سیاه را می بلعد. هوای اتاق ابر و باران است و تپشِ قلبِ من ، منطق را دریده. پژواکِ خاکستریِ مرگ ، پرده ی اتاق را می رقصاند.
" به آرامی آغاز به مردن می کنی اگر ... " را دوباره نوشتند : "مبسوط" نیست این نسخه ؛ کوتاه و نفس گیر : اعدام خواهید شد.
چند روز سکوت...
آشوب و بی قراری ؛ پاره ای از دامانِ شب را اندوهِ دلِ من بافت. توحش بی رنگ هوای راکد و چشمان از حدقه درآمده ی من. کودکانه. نشستن و در خود پیچیدن...
- پرخاش؟
- نه حتی فکرش .
خاموش و سرد و ترد ، موسیقیِ نیم جانِ گرامافونِ قدیمی ...
پرده ی اول : نیم شب های سنگین، رختخواب خیس ازعرق ، نفس های به شماره افتاده .
پرده ی دوم : با من حرف نزن .
پرده ی سوم : چند صورتک از زندان گریخته، پرسه زنان شهر سیه چرده .
پرده ی چهارم : فوبیا های عجیب و غریب ... .
پرده ی پنجم : مانیتور 19 اینچ .
نِی . نمی توان . نباید ... دهانِ یک سره باز به گلایه .
- پرخاش؟
- شاید.
کومه های کاغذی ،پرسه گاه این روزها. رقص جوهر در دامن لوح سفید : باز هم بخوان.
[ پاییز بود و برگ ریزان .چشمان چوبین نهال خشک ، یگانه پروانه ی باغ سوخته . من؟ پاهای من راه به مرداب بردند .]
چند کلاویه خوشبختی . .. ... .... . . . اعدام خواهید شد.
به سبزی برگ اعتنا ندارم و از اینکه سرنوشتم مثل آسمان های نیویورک باشد، سرد می شوم. از من و یک فضای خالی می ترسم.
کودک بودن و مثل یک بادبادک در مسیر باد رفتن،بی دغدغه ی سردی و بلندی آسمان های بارانی پاریس : همه ی آواز یک تیر .
منو ببخش. به خاطر همه ی لحظه هایی که از دور نگاهت کردم.
به خاطر همه ی اون عطری که از پیرهنت برای حیات یاخته یاخته ی وجودم دزدیدم.
به خاطر لمس گناه آلود پوست دستت.
منو ببخش که توی خیالم مامانمو به خواستگاریت فرستادم ؛
که واسه ماه عسل بردمت اروپا .
می بخشی هزاران باری که تصمیم گرفتم عشقمو ابراز کنم و نکردم؟
ببخش منو به خاطر ساعت ها نقشه ای که واسه بوسیدنت کشیدم و همه رو نقش بر آب کردم ؛ به خاطر هدیه ی ولنتاینی که گوشه ی اتاقمه و بهت ندادم.
منو ببخش که شیرینی عروسیتو تف کردم.
منو ببخش که هنوز به از دست دادنت فکر می کنم. حتما یادته اون باری که وحشتزده از خواب پریدم و بهت زنگ زدم.که گفتم همه چیز با هم تو رو از من گرفت ولی تو راضی بودی. که تو مُردی و من زار زدم؟ دیدی گفتم واقعیه؟ دیدی واقعی شد؟
منو ببخش که فکرم مداد شد و کت و شلوارتو رنگ کرد ؛آخه نمیشه "ناز نکن" ِ کورس از ماشین یه دله دهاتی به گوشم بخوره و یاد اون دهاتی که عاشقش شدم نیفتم ؛ ناز چشم های پر از شرم و لبخند پر از حرمتت توی کت و شلوار ... تو با من می رقصی .
انگار از روز اول "همسر من" به دنیا اومدی. نتونستم هیچ کسی رو جات بنشونم.
امشب کسی می خواند.پرنده ای، غوکی، لولای زنگ زده ی کهنه دری .زمزمه های یک جغد پیر شاید.حواس ِ بی خیال من بی اعتنا تر از آن است که نوازنده را بیابد.
هوای کپک زده ی زیرزمین ذهن مغ در حال مرگ. بدن لغزان و پرپیچ و خم خزه ای که سنگ قبر یک فاحشه را در آغوش گرفته. یک کندی اسرارآمیز: به یادآوردن خرید اولین " تخته رنگ " .پالت کوچک سفید پلاستیکی ؛ نخستین رنگ : سیاه .
گااااااااااباااااااااا .
زنی می گفت : اینجا یک فضای خالی است. و سرگشته می چرخید و می گفت.
انعکاس نور از پولک های "توتو" ی کوچک من.
سلول های یک مغز کم تحرک : جالب بود.
فریاد در حجم خالی جمجمه ی من : گاااااااااااااااااااباااااااااااااااااااااااا
نرمی لاشه ی یک گربه ی مرده .
هوس دیدن یک دریا خون.
رکود عجیبی که در نورون های انگیزشی گره های عصبی یک زنبور خردسال می پیچد.
داغی جونده ای که ازتصور جویدن سبیل های آن مرد میانسال در شکم وول می خورد.
امشب هیچ اتفاقی نمی افتد. میل ها ی بافتنی هیچ مادربزرگی در هوا پیچ و تاب نمی خورد. LD90 ِ زاناکس در هیچ فارماکوپه ای دیده نمی شود.
ابر و باد رنگ های مانیکور ناخن یک من. این همه سکوت تنها می تواند یک معجزه باشد.
کاش و کاش و کاش.
باز و بی حرکت ومترشح و متعفن : هوس انگیز در چشمان یک مَرد .
خشم. ناباوری. دهشتزدگی. یک خیابان سکوت، یک خیابان اشک.چشمان پوشیده در شیشه ی مشکی،هر چند.
آفتاب رو به غروب به جمع سایر اجزای موزه می پیوندد. خیابان شلوغ، هیاهویی بی منظور. بغض من گونه ی شکننده ای که لگد مال می شود. یک ذهن خالی : اثر یک بسته زاناکس. پاهای بی جان و مقصد نامعلوم.گلایه ای هر چند نیست.جایی از این دیوانه خانه هنوز باقی مانده.اینجا دنیای زندگان،نسیم غم انگیز یک عصر پاییزی.تا پایان همراه ما باشید.
یک جای دیگر.یک محله ی شکسته، یک قوری بندزده. یک نفرین.نقش زخم رانده شدن از بارگاه قدس بر قلب شیطان رجیم.
ذهن من، طرحواره ای از یک طلسم. توهمی از یک توانایی : تف.پاهای هنوز در حرکت،چشم های دیوانه وار در نیستاگموس. آرومای هوای ... نه.حجم سنگین هوای مرده. ریه های من می توانند. می خواهم .می خواهم.
یک پارک بزرگ. یک جای خواب. دیوانگی ِ در جست و خیز ِ من. یافتن دو خانه ی کوچک در بِوِرلی هیلز .ردیف خانه های ابدی.
فلش بک : لرد ولدمورت و پیتر پتی گرو، قبرستان قدیمی .بازگشت لرد سیاه. ذهن بی کار من! قرار نیست ... .خانه های کوچک، قبر های بزرگ. انبوه سنگ های آرمیده در خاک. اینجا و آنجا " ما نازل کردیم ... "
قطعات مختلف، نام های مختلف.قطعه ی پیرمندان خداترس.قطعه ی اعدامیان. قطعه ی شهدا. قطعه ی جنین های سقط شده پس کو؟ چه شاعر بی ذوقی.
حاج ... بزرگ خاندان ... بانو... پایین دست ها هم : فرزندم ... .
محله های پیر، محله های جوان. آن دو کجایند؟ "مرده اگه نخواد پیداش نمی کنی." لتس سی. می دانید برای به یادگار گرفتن استخوانتان نیامده ام. می خواهم نشانتان دهم جای یادگاری استخوان هایتان را بر قلبم. میدانید برای تف کردن آمده ام.
لفظ های یکی در میان در تضاد. غروب در سیه روی تر شدن. قبرستان خلوت در خمودگی. اوه بالاخره : زنی غرق در اشک و مادری غرق در گل...
مرده ای متحرک اینجاست، پسرک 9-10 ساله ی نحیف.سفیدپوست و از شدت کثافت زنگار گرفته. اینجا و آنجای استخوان با پوست روکش شده،زخم،چرک، دلمه ی خون. نمونه ی کاملی برای مطالعات جنبه های سوء تغذیه.چند متر این سو تر، بی شک پدر اوست که تا همین چند لحظه پیش "ارواح خاک "ش را گواه می گرفت.غرق در خاک هر چند بود، اما مرده نبود.کم از "عروس مردگان" هم نداشت.
من و وسواس و گریز از دست پرورده های فقر مطلق.
دسته ای سیاهپوش این سو تر.کسی که تا نیمه در زمین است. جای خواب برای یک ... مرده ی دیگر. اینجا بورلی هیلز، برد پیت در حال کندن گور!
اینجا باید باشد. در قطعه ی والدین.هوای سرمه ای.یکی عکس دارد، یکی کنده کاری و یکی حجمی از یک چادر سیاه بی صورت است.
یک صدای نامفهوم از پشت سر: "آب برای شستن ِ ... " .هر وقت یافتم می دانم با چه بایدش بشویم...
پوزخند ؛
چه کسی فکر مرا شنید؟ ...
.
.
.
سری بر گرداندن و ... "آقا ... آقا ... بیا اینجا." آن حجم پیر چادری.اینجا بود.زیر این سنگ.صورت سفید او زیر این تل خاک بود.نه. حالا من زیر این سنگ بودم.بغض من بود که شکسته می شد.همه چیزش پیش رویم آمد. چادر نماز سفیدش، موهای حنا بسته اش، پاهای متورم از روماتیسمش. یادم رفته بود که او اصلا نمی توانست راه برود.تخت چوبی قدیمی.بوته ی یاس کنار دستش. حیاط تاریک خانه ی وحشتزده و گرمای بدن او بود.پیرمردی هم اطراف او در رفت و آمد.بوی عطرش ...
(و آن آقا : مادر او هم مرده بود و حالا قبر می شست برای 1000 تومان.)
من اینجا، پس از 7 سال ... .اشک اشک اشک .بغض ولی انگار نمی خواست بترکد. انگار آمده بودم تا گلایه ی همه ی دنیا را پیش او ببرم. بردم.دهان بسته و چشم در فریاد .
صدای اذان دیگر نمی آمد. مرد قبر شو دوباره آمد.یک انار برای دلداری؛ شاید هم به رسم سپاس.
زمان رفتن بود. بابابزرگ هم باید در همین نزدیکی ها باشد. بود.
هوای خنک و سنگین قبرستان. عجیب ولی. دنیای زندگان، چند متر آن سو تر و من ... قبرستان در شب : دلم نمی خواهد به دنیای زندگان بازگردم.
شیرینی سدیم ساخارین مالیده شده برلب هایم؛ اثر جویدن یک دایمتیکون فعال شده : معده ای که آرام آرام ، آرام می شود.
هوا امشب کمی گرم است و ذهن من به یاد ویسکی که هیچ وقت نوشیده نشد، گرم می شود.نه! نمی شود.تنها توهمی از گرم شدن دارد.
هلپ ایز کامینگ؛ فور آس تو بی ریلیود!
تلخی هوس آلود طعم قهوه ی به جا مانده در گنجه ی 7000 ساله! مممممممم .حتی تصورش هم عضلاتم را به وجد می اورد.
امشب ، من کارگردانم. من می نویسم، تو اجرا می کنی. شروع می کنیم :
هیچ کس سر جای خود نایستد. دیالوگ ها را دور بیندازید.همه مرا نگاه کنید.من من من من من م________________ن.
قصه ی من، نوشته و نانوشته، از بر توست.می بینی؟ این بار، صحبت از زینب ستم کش و ضحاک ستمکار نیست... enough of this crap!. داستان، فرکانس جدید فارسی وان ، پروکسی های جدید، ایرانسل هایی که مدام خاموش و روشن می شوند... نه؛ داستان این بار این هم نیست.
من امشب کارگردانم.دوربین روی من؛ صحنه را توصیف می کنم : من در میانه ی یک گودال کوچک و عمیق ایستاده ام.نور از بالا می تابد،ولی من به تاریکی زل زده ام. سکوت مطلق؛ دلهره ای که می جود رگ به رگ،از میان معده ام می جود.هوا راکد است و من بی نیاز از آن چشم به درون تاریکی ها می دوانم.قفل و زنجیر، دست و پا............ پیشتر ها حکایت دگرگونه بود : قفل و زنجیر،چشم و نگاه...
امشب حرف بسیار است؛ اما نمی خواهم بنویسم.همه با هم؛ حس کنی_______________________________د.
نوشتم: لوبریکنت خشک شده ی آمیخته با اسپرم ، و آن بی اعتنایی نارنجی رنگی که از سر زدودن آن در سرم می پیچد ! چه هوس آلود و چه بی پروا.
نوشتند: مهرآباد،7 صبح،2 چشم خیس و نگاهی که در زمان یخ بسته.
نوشتم: یک لحظه غرور در چشمانِ ؟ (حالا! خیلی مهم نیست.همون یه نفر هم میشه خوندش) از پس حضور من.
نوشتند: یک عمر خاطره، یک گنجه ی چوبی 1500 ساله و تو که اینک در آن جای می گیری.
خب ... من دیگر نمی نویسم.رویاهایم را به خاطر می سپارم.هر چند هر گاه به یادشان می آورم،قدرتمند تر از همیشه برایم دندان بر هم می سایند.
من امشب ... نه؛ از امشب می نویسم.
باز هم بخوانید:من برای خودم می نویسم.شما هم اجازه دارید بخوانید.
چه قرابت مه آلودی است میان پر های خاک آلود کلاغ این زمان و صدای آینده ی لندن .
فرو بردن پنجه های نیمباز و بی حس از هوس در کومه های شنی یک کویر گرم.چشم بر هم ننهادن... مستی به شیوه ی من.ممممممم . گرمای حضور الکل در رگ های شکم من.5 ثانیه اثر، کافی است.
ستاره ای که از دور می خندد.( اه! امشب تصویر blurry می شود! هوس گرفتن یک بوسه ی آتشین از تپه ی ماسه ای که روی آن خوابیده ام ... واقعا که هیچ چیز مزه ی یک جق مرتب را ندارد! ).
